In een van de laatste etappes van de Tour de France naar de Mont Ventoux passeerden de renners het plaatsje Châteauneuf-du-Pape.
Telkens als ik de naam hoor, moet ik denken aan de kerstdis met mijn ouders in 1965. Moeder had een rollade in de oven klaargemaakt en vader opende een fles rode wijn. Hij nam het woord en dacht de wijnexpert te kunnen uithangen met de opmerking, dat het een Châteauneuf-du-Pape was die uitsluitend in rode wijn gemaakt wordt.
Toen kwam ondergetekende (toen 15 jaar) in actie en weersprak mijn vader met de opmerking, dat er ook een witte variant met deze naam bestond. Met die opmerking werd het ouderlijk gezag ondergraven…
Mijn moeder zag in de discussie al dat de rollade terug in de oven moest worden gebracht. Gelukkig bleef het vreedzaam en mijn vader zei: “Als jij mij een witte Châteauneuf-du-Pape brengt , krijg je 100 gulden. In die tijd een vermogen voor een puber van 15. Ik wist een fles te bemachtigen en vader moest de portemonnee trekken.
De tour ging verder richting de Mont Ventoux. Daar reed het peloton door het plaatsje Bedoin. Ik heb jarenlang gekampeerd in de omgeving. Mijn vrouw werd enthousiast om de berg met de fiets te beklimmen. Ze liep naar onze buurman die een oude damesfiets had staan. Ze vroeg of ze de fiets mocht lenen omdat ze de Mont Ventoux wilde beklimmen. De buurman vertelde haar dat ze daarvoor een andere fiets nodig had. Zo eindigde haar droom. Haar Chileense overmoedigheid werd gelukkig in de kiem gesmoord.
Vandaag is de laatste dag van de Tour. Misschien moet ik een andere fiets voor haar kopen…
